Home | Reviews | Articles | Interviews | Radio | Talks | Videos | Concerts | International | Newsletters | Biography | Discography | Photos | Contact
Lezing/Boekvoorstelling White Bicycles van en door Joe Boyd (+ optreden Dead Combo) – 10/01/07 – N9, Eeklo
Het Portugese duo Dead Combo (niet te verwarren met het gelijknamige duo uit Finland dat al eens op Pukkelpop stond) was op weg naar Europa’s grootste showcase festival EuroSonic in Groningen, bijna 200 formaties te kijk aan mensen uit de bizz en de grote organisatoren; voor ons land was daar o.a. Ozark Henry…Niet bepaald een debutant! Ze werden dan maar van de weg geplukt voor een optreden in de N9, toevallig op dezelfde avond dat er een interessante lezing zou zijn. Dead Combo speelt ‘western fado’, maar we weten met de beste wil niet waar dit zou kunnen op slaan. We hoorden wel Ry Cooder ten tijde van Wim Wenders’ Paris Texas, een cover van Temptation van Tom Waits, en nog allerlei invloedjes tot en met de Shadows en inderdaad Ennio Morricone toe. De gitarist liet in doodgraverkledij, verscholen achter hoge hoed en veel echo, af en toe leuke dingen horen wijl zijn vriend de contrabas, de melodica en ook al eens een gitaar beroerde. Behoorlijk ‘fin de siècle’ met weinig Portugees, en zeker geen fado. We zijn intussen echter ‘début de siècle’ en we hebben dit al eens gehoord en veel beter. Let wel: het was bijlange niet slecht en we nemen aan dat hun cd’s Vol. 1 en Vol. 2, die we niet kennen, niet voor niets op veel appreciatie konden rekenen, tot bij Charlie Gillett toe.
Joe Boyd is zo mogelijk nog legendarischer dan Gillett. Wellicht heeft hij nooit gedacht dat hij in zijn nadagen nog eens in Eeklo zou belanden. ‘When I’m 64’, jawel, maar de Amerikaan die in de sixties naar London verhuisde ziet er uitermate jong uit, wellicht het gevolg van zijn kijk tegen het leven. Want al heeft Boyd als platenproducer mee de geschiedenis van de rock helpen bepalen en al was hij er schijnbaar overál bij, toch heeft hij een gezonde afstand weten te bewaren tegenover een leven, waar de verlokkingen zomaar voor het grijpen lagen. Hij heeft het beleefd, heeft het overleefd. Zijn opmerkingsgave, zijn goede geheugen en een vlotte pen deden de rest. Wat doet de gepensioneerde producer nu? ‘Just writing.’ Het resultaat is White Bicycles. Making Music In The 1960’s, een boek waarvan Brian Eno zegt dat het het beste muziekboek is dat hij in jaren las. De eerste zin van de proloog zegt al genoeg om je te doen likkebaarden: ‘The sixties began in the summer of 1956, ended in October ’73 and peaked just before dawn on 1 July, 1967, during a set by Tomorrow at the UFO Club in London.’ In die UFO Club zorgde Boyd voor de optredens. Hij gaf er Pink Floyd een vaste stek tot ze te groot werden. Soft Machine kwam er. En het vermelde Tomorrow, toen met Steve Howe (later Yes), Keith West (Excerpt From A Teenage Opera) en de energieke drummer Twink. De liefhebber kent Boyd echter uiteraard als de man die een sleutelrol speelde in (een deel van) de loopbaan van artiesten van het slag van, naast Pink Floyd (de eerste twee singles produceerde hij), Fairport Convention, Richard & Linda Thompson, Incredible String Band, Eric Clapton, Fotheringay, Maria Muldaur, John Martyn, Kate & Anna McGarrigle, Nico, REM, 10.000 Maniacs, Toots & The Maytals. Daaronder ook Nick Drake, de singer-songwriter die tijdens zijn leven zo onsuccesvol was, één van de redenen van zijn zelfmoord, maar intussen tot mythische proporties verheven door fans en collega singer-songwriters. Boyd was wellicht (één van) degene(n) voor wie Drake met wanhopige pen het desolate Hanging On A Star schreef. Ook de merkwaardige ‘non-carrière’ van het sympathieke folkmeisje Vashti Bunyan, intussen heropgevist, heeft hij van nabij meegemaakt. Hij produceerde bekende filmsoundtracks (Summer Of ’42, Clockwork Orange, Deliverance) en zijn natuurlijke wijze van produceren maakte school. Al was niet elke samenwerking even succesvol, hij heeft toch het respect gekregen van al die mensen. Hij was erbij in Woodstock, toen Incredible String Band de kans van hun leven misten, en in Newport toen Bob Dylan elektrisch ging met The Paul Butterfield Blues Band, Pete Seeger en anderen tot wanhoop dreef en zo een revolutie ontketende in de folkmiddens, de feiten zijn bekend. Boyd stond er niet zomaar gewoon backstage bij, hij nam deel aan de actie, speelde zijn rol en weet er smeuïg over te schrijven.
In een rustige verteltrant had hij het over de titel van het boek, las de proloog gecommentarieerd voor en lichtte een aantal punten uit het boek. Hij sloeg aan het filosoferen en liet een paar wijze gedachten over ons neerdalen. Wat er zou gebeurd zijn als Mick en Keith de blues niet enkel gekend hadden via ‘ochot ocharme’ twee EP-tjes van Lazy Lester en Slim Harpo, wat heel goed te horen valt in de stijl die ze tenslotte aankleefden… Hoe zouden de Rolling Stones geklonken hebben als ze alle bluesgroten hadden gekend? Hij vertelde ook hoe hij via zijn oma voor 1/8e Vlaming is. Het had niets te zien met het thema maar liet toch een sappig stukje familiekroniek defileren, gespreid over 200 jaar, een pingpongspel USA-Europa dat doet denken aan zijn eigen leven van pendelende Amerikaan die zich meer Europeaan voelde. Een vragenronde besloot de lezing. Hij had begrepen dat Nick Drake daarbij aan bod zou komen, maar de vragen waren erg verscheiden en bij het beantwoorden toonde Boyd dat hij een uitmuntend ‘raconteur’ is. Voor de nu naïef overkomende fouten van het verleden heeft hij een simpele verklaring: ‘We wisten niet beter. Alles was zoveel meer amateuristisch, nooit eerder gedaan. Een duo als Dead Combo daarnet hebben zowaar een gitaartechnicus mee en nog een assistent. Dat was in die vroege dagen onbekend.’ We vroegen Joe na de signeersessie wat hij vond van de documentaire over Nick Drake door Jeroen Berksven, A Skin Too Few, waarin Boyd uiteraard een belangrijke rol speelt. ‘Er waren toen twee projecten lopende, één van de BBC met een jonge, gedreven regisseur met veel geld ter beschikking. Die samenwerking liep perfect en liet het beste verhopen. Met Jeroen wilde het gewoon niet vlotten. Hij kwam niet goed over, had ogenschijnlijk geen denderend scenario en beschikte niet over een deftig kapitaal. Ik was dan ook verrast met het resultaat: de documentaire van de BBC stelt niets voor, terwijl A Skin Too Few een meesterwerk is.’ Veel lezingen geeft de man niet. De volgende is in de States over enkele maanden. Dat is niet uit onwil. Is het geen idee dat men hem nog een paar keer naar hier vraagt? Om het boek kan men echter niet heen. White Bicycles is verplichte kost voor wie iets wil weten over zijn geliefkoosde muziek… Kate Bush vatte het zo samen: ‘Joe Boyd knows.’ (AL)